Ze świata

Francja

Nowe statuty PDM

Nową wersję statutów Papieskich Dzieł Misyjnych (PDM) przyjęto na trwającym od 6 maja w Lyonie dorocznym zgromadzeniu ogólnym dyrektorów krajowych i kierownictwa PDM. Zakłada ona przede wszystkim nałożenie większej odpowiedzialności za misje ad gentes (czyli wobec ludów nieznających jeszcze Chrystusa) na biskupów diecezjalnych. Tekst nowego dokumentu podpisali prefekt Kongregacji Ewangelizacji Narodów - kard. Crescenzio Sepe oraz sekretarz pomocniczy tego urzędu watykańskiego i przewodniczący Dzieł - abp Henryk Hoser.
Dotychczasowe statuty, zatwierdzone przez Jana Pawła II w 1980 r., zostały uaktualnione z uwzględnieniem jego życzeń oraz propozycji zgłaszanych przez ekspertów i episkopaty krajowe w ciągu minionego ćwierćwiecza.
Obrady w Lyonie są pierwszym zgromadzeniem ogólnym Dzieł poza Rzymem, a wybór tego francuskiego miasta wiąże się z oddaniem tam do użytku domu pamięci Pauliny Jaricot (1799-1862), założycielki Papieskiego Dzieła Rozkrzewiania Wiary.

Liban

Zamach na chrześcijan

Reklama

Dwie osoby zabite i ok. 30 rannych - to bilans ofiar zamachu z 6 maja na rozgłośnię katolicką Patriarchatu Maronickiego i na kościół pw. św. Jana Apostoła w mieście Dżunija, ok. 20 km na północ od Bejrutu. Świątynia została zniszczona niemal całkowicie.
Biskup maronickiej diecezji Jbeil-Bechara Rai powiedział w Radiu Watykańskim, że akcja była prawdopodobnie sterowana spoza granic Libanu, gdyż przez cały dzień, w którym dokonano zamachu, radiostacja wyrażała solidarność z rodzinami osób przetrzymywanych w więzieniach syryjskich w Damaszku. „Krewni aresztowanych ujawniali okrucieństwa w tamtejszych więzieniach i to, co tam widzieli” - oświadczył Biskup.
Dyrektor stacji - maronicki misjonarz ks. Fadi Tabet określił tę zbrodnię jako „obelgę rzuconą Bogu, człowiekowi i społeczeństwu libańskiemu, „czystym” przejawem nienawiści”.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

USA

Imigrant ma swoje prawa

Kościół katolicki rozpoczął kampanię pod hasłem Sprawiedliwość dla imigrantów. Akcję wywołała narastająca niechęć wobec cudzoziemców w Stanach Zjednoczonych. Otwierając 10 maja tę inicjatywę, arcybiskup Waszyngtonu - kard. Theodore Edgar McCarrick wezwał do reformy przepisów bezpieczeństwa.
Biskupi USA wyrazili zaniepokojenie, że coraz częściej imigranci są przedstawiani jako zagrożenie dla kraju. - Nie możemy się już dłużej przyglądać, jak politycy i media obciążają imigrantów odpowiedzialnością za zamachy terrorystyczne z 11 września - powiedział bp James Tamayo. Przez tę akcję Kościół pragnie podkreślić, że „Ameryka jest narodem imigrantów i nim pozostanie”. Zbrodnicze akcje nielicznej grupy terrorystów nie mogą zatrzeć świadomości, w jakim stopniu imigranci „danymi im przez Boga talentami” przyczynili się do kreatywności i dobrobytu kraju.
Według danych amerykańskiego Episkopatu, w 2002 r. liczba osób w USA urodzonych za granicą wynosiła 32,5 mln., co stanowi ok. 11 % ogółu ludności.
Ponad połowa legalnych imigrantów pochodzi z Ameryki Łacińskiej, ok. jedna czwarta z Azji i 14 % - z Europy.

Irak

Zbyt wolno powstaje rząd

Reklama

Biskup chaldejskiej diecezji Amadiyah na północy Iraku, Rabban el Qas, skrytykował zbyt powolny proces tworzenia rządu w kraju. W ciągu ponadtrzymiesięcznych prac na czoło wysuwały się za bardzo sprawy przynależności etnicznej i religijnej, a nie kompetencje zawodowe - stwierdził hierarcha w rozmowie z misyjną agencją informacyjną „AsiaNews”. Biskup zaapelował do chrześcijan, aby nie tylko popierali polityków ich wyznania, lecz przede wszystkim tych, którzy opowiadają się za narodowym pojednaniem i położeniem kresu przemocy. Jednocześnie sprzeciwił się apelom o utworzenie partii chrześcijańskiej.
8 maja parlament Iraku zatwierdził obsadzenie ostatnich wolnych jeszcze stanowisk. Dotychczas w rządzie jest 17 szyitów, ośmiu Kurdów, pięciu sunnitów oraz jedna chrześcijanka. Ogółem pięć stanowisk ministerialnych zajmują kobiety.

ONZ

Stały obserwator Stolicy Apostolskiej przy ONZ - abp Celestino Migliore spotkał się 4 maja (oficjalnie poinformowano o spotkaniu 11 maja) w Nowym Jorku z sekretarzem przedstawicielstwa Patriarchatu Moskiewskiego w USA - ks. Aleksandrem Abramowem. Według komunikatu Służby Informacyjnej Patriarchatu, podczas spotkania „omawiano stan i tematykę stosunków Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego i Watykanu po rozpoczęciu pontyfikatu Benedykta XVI”.
„Podkreślono ważność zespolenia wysiłków obu Kościołów w świadczeniu o wartościach wiary w społeczeństwie przenikniętym duchem relatywizmu i odrzucania znaczenia religii”.

Francja

Za znaczący gest zaproszenia do dalszego dialogu ekumenicznego uznali francuscy protestanci przesłanie Benedykta XVI do uczestników krajowego synodu Kościoła reformowanego. Jest to najliczniejsza wspólnota protestancka we Francji, licząca 350 tys. wiernych.
Podczas spotkania, które odbywało się w Aix-en-Provence na południu kraju papieski list odczytał katolicki arcybiskup tego miasta Claude Feidt. Ojciec Święty przypomniał podstawowe zadanie stojące przed chrześcijanami, jakim jest zmierzanie ku jedności wszystkich uczniów Chrystusa.

Kongo

Reklama

W Demokratycznej Republice Kongo zamordowano belgijskiego misjonarza. Jak donosi misyjna agencja Misna, 72-letni jezuita - o. René de Haes zmarł 7 maja w szpitalu w Kinszasie, w wyniku ran postrzałowych.
O. Haes wykładał teologię na Uniwersytecie w Kinszasie. Był także znany ze swego zaangażowania na rzecz pomocy najuboższym i chorym na AIDS.

Niemcy

Poczta niemiecka wyemitowała okolicznościowy znaczek upamiętniający Jana Pawła II. Znaczek o nominale 55 centów przedstawia profil głowy zmarłego Papieża, opartej na pastorale, i podpis: Jan Paweł II 1920-2005; zostanie wyemitowany w nakładzie 30 mln sztuk. Wcześniej, bo już w połowie kwietnia, papieski znaczek wydała Poczta Austriacka. - Chcieliśmy w ten sposób uczcić wyjątkową i nieustanną aktywność Papieża Jana Pawła II na rzecz pokoju, sprawiedliwości i pojednania - powiedział rzecznik niemieckiego ministerstwa finansów.

Hiszpania

Prawie 600 tys. euro wyniesie w tym roku pomoc finansowa hiszpańskiego Episkopatu. Pieniądze trafią do ponad 23 krajów w tym na jeden projekt do Polski. Siostry Karmelitanki Misjonarki Terezjanki w Tarnowcu mają otrzymać 6 tys. euro. W wiekszości jednak środki trafią do krajów Afryki i Ameryki Łacińskiej. Wśród projektów znajdują się m.in. kształcenie duchownych, budowa, rozbudowa bądź dokończenie budowy kościołów, kaplic, domów parafialnych. Krajami, które najwięcej skorzystają na pomocy hiszpańskiej, są: Kolumbia, Peru, Kamerun, Indie, Brazylia.

Tydzień na świecie

Unijny instytut EIRO podał w specjalnym raporcie, że pracownicy w nowych krajach UE spędzają w pracy średnio o 112 godzin rocznie więcej niż zatrudnieni w starych krajach Unii.

Brytyjska Partia Pracy trzeci raz z rzędu zwyciężyła w wyborach do Izby Gmin, ale jej przewaga nad opozycją znacznie zmalała (laburzyści dostali 36% głosów, konserwatyści - 33%, liberalni demokraci - 23%). Premier Tony Blair obecnie pracuje nad tworzeniem nowego rządu.

Niemieckie media i opozycja skrytykowały kanclerza Gerharda Schroedera za jego postawę w związku z moskiewskimi uroczystościami z okazji 60. rocznicy kapitulacji hitlerowskiej III Rzeszy. Zarzucono mu m.in., że bezkrytycznie i przy każdej okazji wychwalał gospodarza imprezy prezydenta Władimira Putina, „co zdecydowanie negatywnie wpłynie na stosunki z państwami Europy Środkowo-Wschodniej”.

Dziennikarze i personel techniczny francuskich państwowych stacji telewizyjnych zaprotestowali przeciwko niedemokratycznym praktykom i uprawianiu telewizyjnej propagandy na rzecz unijnej konstytucji. W wystosowanym apelu zarzucili oni władzom państwowych mediów rażący brak obiektywizmu oraz zażądali, aby przeciwnicy eurokonstytucji mieli takie samo prawo prezentowania swoich poglądów jak ci, którzy namawiają do głosowania na „tak”.

Na Kremlu odbył się szczyt Rosja - Unia Europejska, na którym - jak zauważyli komentatorzy - jedynie bardzo ogólnikowo poruszono istotne sprawy. Według obserwatorów, szczyt zakończył się sukcesem Moskwy. Wysocy przedstawiciele UE nie odważyli się zakwestionować autorytarnych zapędów ekipy prezydenta Władimira Putina i ludobójczej polityki Rosji w Czeczenii (moskiewski szczyt miał być przedłużeniem fety, którą Rosjanie urządzili w 60. rocznicę pokonania Hitlera). Kończącą szczyt konferencję prasową Władimir Putin zamienił w gwałtowny atak na państwa bałtyckie.

W 60. rocznicę zakończenia II wojny światowej w Europie Komisja Europejska uczciła pamięć niewinnych ofiar tej wojny. Jednocześnie przypomniała, że dla wielu milionów mieszkańców naszego kontynentu prawdziwą wolność przyniósł dopiero upadek muru berlińskiego.

Okazją do gloryfikowania potęgi ZSRR stały się dla prezydenta Władimira Putina moskiewskie uroczystości z okazji 60. rocznicy kapitulacji hitlerowskich Niemiec. Zgodnie z najgorszymi przewidywaniami, Putin nie przeprosił za zbrodnie popełnione w czasie wojny przez Stalina i powojenną okupację narodów Europy Środkowo-Wschodniej. W wygłoszonym przemówieniu m.in. podziękował za sojuszniczą pomoc podczas wojny Stanom Zjednoczonym, Wielkiej Brytanii i Francji, wyraził także uznanie dla „niemieckich i włoskich antyfaszystów”, nie wymieniając Polski. Kulminacyjnym punktem uroczystości była parada wojskowa na pl. Czerwonym.

Prezydent Władimir Putin po raz pierwszy odmówił wzięcia udziału w szczycie organizacji, do której należy Rosja - napisała m.in. Niezawisimaja Gazieta, komentując komunikat rosyjskiego MSZ, że na warszawskim szczycie Rady Europy Federację Rosyjską będzie reprezentować minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow. Przyczyn obniżenia statusu rosyjskiej delegacji oficjalnie nie podano.

Z wizytą w Gruzji gościł prezydent USA George W. Bush. Przemawiając do tysięcy Gruzinów na placu w centrum Tbilisi, otwarcie wezwał narody postsowieckich państw do walki o wolność. W Rosji przemówienie prezydenta USA odebrano jako kolejny afront po tym, jak wezwał Kreml, aby potępił powojenną okupację Europy Środkowo-Wschodniej przez ZSRR.

Strony informacyjne opracowano na podstawie doniesień korespondentów własnych, wiadomości Radia Watykańskiego i KAI.

Urodził się około 349 r. w Antiochii w Syrii (dzisiaj Antakya na południu Turcji), tam też podejmował posługę kapłańską przez około 11 lat, aż do 397 r., gdy został mianowany biskupem Konstantynopola. W stolicy cesarstwa pełnił posługę biskupią do czasu dwóch wygnań, które nastąpiły krótko po sobie - między 403 a 407 r. Dzisiaj ograniczymy się do spojrzenia na lata antiocheńskie Chryzostoma. W młodym wieku stracił ojca i żył z matką Antuzą, która przekazała mu niezwykłą wrażliwość ludzką oraz głęboką wiarę chrześcijańską. Odbył niższe oraz wyższe studia, uwieńczone kursami filozofii oraz retoryki. Jako mistrza miał Libaniusza, poganina, najsłynniejszego retora tego czasu. W jego szkole Jan stał się wielkim mówcą późnej starożytności greckiej. Ochrzczony w 368 r. i przygotowany do życia kościelnego przez biskupa Melecjusza, przez niego też został ustanowiony lektorem w 371 r. Ten fakt oznaczał oficjalne przystąpienie Chryzostoma do kursu eklezjalnego. Uczęszczał w latach 367-372 do swego rodzaju seminarium w Antiochii, razem z grupą młodych. Niektórzy z nich zostali później biskupami, pod kierownictwem słynnego egzegety Diodora z Tarsu, który wprowadzał Jana w egzegezę historyczno-literacką, charakterystyczną dla tradycji antiocheńskiej. Później udał się wraz z eremitami na pobliską górę Sylpio. Przebywał tam przez kolejne dwa lata, przeżyte samotnie w grocie pod przewodnictwem pewnego „starszego”. W tym okresie poświęcił się całkowicie medytacji „praw Chrystusa”, Ewangelii, a zwłaszcza Listów św. Pawła. Gdy zachorował, nie mógł się leczyć sam i musiał powrócić do wspólnoty chrześcijańskiej w Antiochii (por. Palladiusz, „Życie”, 5). Pan - wyjaśnia jego biograf - interweniował przez chorobę we właściwym momencie, aby pozwolić Janowi iść za swoim prawdziwym powołaniem. W rzeczywistości, napisze on sam, postawiony wobec alternatywy wyboru między trudnościami rządzenia Kościołem a spokojem życia monastycznego, tysiąckroć wolałby służbę duszpasterską (por. „O kapłaństwie”, 6, 7), gdyż do tego właśnie Chryzostom czuł się powołany. I tutaj nastąpił decydujący przełom w historii jego powołania: został pasterzem dusz w pełnym wymiarze! Zażyłość ze Słowem Bożym, pielęgnowana podczas lat życia eremickiego, spowodowała dojrzewanie w nim silnej konieczności przepowiadania Ewangelii, dawania innym tego, co sam otrzymał podczas lat medytacji. Ideał misyjny ukierunkował go, płonącą duszę, na troskę pasterską. Między 378 a 379 r. powrócił do miasta. Został diakonem w 381 r., zaś kapłanem - w 386 r.; stał się słynnym mówcą w kościołach swego miasta. Wygłaszał homilie przeciwko arianom, następnie homilie na wspomnienie męczenników antiocheńskich oraz na najważniejsze święta liturgiczne. Mamy tutaj do czynienia z wielkim nauczaniem wiary w Chrystusa, również w świetle Jego świętych. Rok 387 był „rokiem heroicznym” dla Jana, czasem tzw. przewracania posągów. Lud obalił posągi cesarza, na znak protestu przeciwko podwyższeniu podatków. W owych dniach Wielkiego Postu, jak i wielkiej goryczy z powodu ogromnych kar ze strony cesarza, wygłosił on 22 gorące „Homilie o posągach”, ukierunkowane na pokutę i nawrócenie. Potem przyszedł okres spokojnej pracy pasterskiej (387-397). Chryzostom należy do Ojców najbardziej twórczych: dotarło do nas jego 17 traktatów, ponad 700 autentycznych homilii, komentarze do Ewangelii Mateusza i Listów Pawłowych (Listy do Rzymian, Koryntian, Efezjan i Hebrajczyków) oraz 241 listów. Nie uprawiał teologii spekulatywnej, ale przekazywał tradycyjną i pewną naukę Kościoła w czasach sporów teologicznych, spowodowanych przede wszystkim przez arianizm, czyli zaprzeczenie boskości Chrystusa. Jest też ważnym świadkiem rozwoju dogmatycznego, osiągniętego przez Kościół w IV-V wieku. Jego teologia jest wyłącznie duszpasterska, towarzyszy jej nieustanna troska o współbrzmienie między myśleniem wyrażonym słowami a przeżyciem egzystencjalnym. Jest to przewodnia myśl wspaniałych katechez, przez które przygotowywał katechumenów na przyjęcie chrztu. Tuż przed śmiercią napisał, że wartość człowieka leży w „dokładnym poznaniu prawdziwej doktryny oraz w uczciwości życia” („List z wygnania”). Te sprawy, poznanie prawdy i uczciwość życia, muszą iść razem: poznanie musi się przekładać na życie. Każda jego mowa była zawsze ukierunkowana na rozwijanie w wierzących wysiłku umysłowego, autentycznego myślenia, celem zrozumienia i wprowadzenia w praktykę wymagań moralnych i duchowych wiary. Jan Chryzostom troszczył się, aby służyć swoimi pismami integralnemu rozwojowi osoby, w wymiarach fizycznym, intelektualnym i religijnym. Różne fazy wzrostu są porównane do licznych mórz ogromnego oceanu: „Pierwszym z tych mórz jest dzieciństwo” (Homilia 81, 5 o Ewangelii Mateusza). Rzeczywiście, „właśnie w tym pierwszym okresie objawiają się skłonności do wad albo do cnoty”. Dlatego też prawo Boże powinno być już od początku wyciśnięte na duszy, „jak na woskowej tabliczce” (Homilia 3, 1 do Ewangelii Jana): w istocie jest to wiek najważniejszy. Musimy brać pod uwagę, jak ważne jest, aby w tym pierwszym etapie życia człowiek posiadł naprawdę te wielkie ukierunkowania, które dają właściwą perspektywę życiu. Dlatego też Chryzostom zaleca: „Już od najwcześniejszego wieku uzbrajajcie dzieci bronią duchową i uczcie je czynić ręką znak krzyża na czole” (Homilia 12, 7 do Pierwszego Listu do Koryntian). Później przychodzi okres dziecięcy oraz młodość: „Po okresie niemowlęcym przychodzi morze okresu dziecięcego, gdzie wieją gwałtowne wichury (…), rośnie w nas bowiem pożądliwość…” (Homilia 81, 5 do Ewangelii Mateusza). Potem jest narzeczeństwo i małżeństwo: „Po młodości przychodzi wiek dojrzały, związany z obowiązkami rodzinnymi: jest to czas szukania współmałżonka” (tamże). Przypomina on cele małżeństwa, ubogacając je - z odniesieniem do cnoty łagodności - bogatą gamą relacji osobowych. Dobrze przygotowani małżonkowie zagradzają w ten sposób drogę rozwodowi: wszystko dzieje się z radością i można wychowywać dzieci w cnocie. Gdy rodzi się pierwsze dziecko, jest ono „jak most; tych troje staje się jednym ciałem, gdyż dziecko łączy obie części” (Homilia 12, 5 do Listu do Kolosan); tych troje stanowi „jedną rodzinę, mały Kościół” (Homilia 20, 6 do Listu do Efezjan). Przepowiadanie Chryzostoma dokonywało się zazwyczaj podczas liturgii, w „miejscu”, w którym wspólnota buduje się Słowem i Eucharystią. Tutaj zgromadzona wspólnota wyraża jeden Kościół (Homilia 8, 7 do Listu do Rzymian), to samo słowo jest skierowane w każdym miejscu do wszystkich (Homilia 24, 2 do Pierwszego Listu do Koryntian), zaś komunia Eucharystyczna staje się skutecznym znakiem jedności (Homilia 32, 7 do Ewangelii Mateusza). Jego plan duszpasterski był włączony w życie Kościoła, w którym wierni świeccy przez fakt chrztu podejmują zadania kapłańskie, królewskie i prorockie. Do wierzącego laika mówi: „Również ciebie chrzest czyni królem, kapłanem i prorokiem” (Homilia 3, 5 do Drugiego Listu do Koryntian). Stąd też rodzi się fundamentalny obowiązek misyjny, gdyż każdy w jakiejś mierze jest odpowiedzialny za zbawienie innych: „Jest to zasada naszego życia społecznego (…) żeby nie interesować się tylko sobą” (Homilia 9, 2 do Księgi Rodzaju). Wszystko dokonuje się między dwoma biegunami, wielkim Kościołem oraz „małym Kościołem” - rodziną - we wzajemnych relacjach. Jak możecie zauważyć, Drodzy Bracia i Siostry, ta lekcja Chryzostoma o autentycznej obecności chrześcijańskiej wiernych świeckich w rodzinie oraz w społeczności pozostaje również dziś jak najbardziej aktualna. Módlmy się do Pana, aby uczynił nas wrażliwymi na nauczanie tego wielkiego Nauczyciela Wiary.