W wieku 59 lat, w 35. roku kapłaństwa, w lipcu zmarł ks. Piotr Frankowski. Był wikariuszem m.in. w Parafii św. Andrzeja Boboli w Miliczu, we wrocławskich Parafiach św. Maksymiliana Marii Kolbego oraz Macierzyństwa NMP. Był także proboszczem w Parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Rościsławicach i w Parafii św. Wojciecha Biskupa i Męczennika w Domasławiu. Z powodów zdrowotnych od 2013 r. przebywał w Domu Księży Emerytów. Przez lata swojej posługi kapłańskiej dał się poznać przede wszystkim jako oddany duszpasterz osób z niepełnosprawnością intelektualną. – Każdy z nas nosi w swoim sercu kawałek dobroci, którą rozdawał ks. Piotr. Znałem go, jako człowieka pokornego, który nigdy się nie narzucał, ale był kapłanem obecności. Swoje serce oddał osobom z niepełnosprawnością intelektualną. Po prostu kochał tych, do których był posłany – mówił podczas uroczystości pogrzebowych bp Jacek Kiciński.

Wiara i Światło

Ruch „Wiara i Światło”, w którym przez lata posługiwał ks. Frankowski, to międzynarodowy ruch skupiający osoby z niepełnosprawnością intelektualną, ich rodziny oraz przyjaciół (głównie młodych wolontariuszy). Został założony w 1971 r. podczas pielgrzymki do Lourdes przez Jeana Vaniera i Marie-Hélene Mathieu. W 1973 r. papież Paweł VI pobłogosławił i formalnie potwierdził rodzący się na całym świecie Ruch. W Polsce pierwsza wspólnota WiŚ została założona we Wrocławiu w 1978 r.

Każda wspólnota WiŚ to całe rodziny z niepełnosprawnymi osobami, skupiające się wokół własnej parafii lub w parafiach sąsiadujących i liczące około 20-25 osób. Spotkania rodzin WiŚ odbywają się raz w miesiącu, parafialna wspólnota ma swojego duchowego opiekuna i świeckiego koordynatora. Bardzo ważną rolę we wszystkich wspólnotach WiŚ pełnią młodzi ludzie, którzy dla osób niepełnosprawnych intelektualnie nie są tylko wolontariuszami, ale przyjaciółmi.

Przybliżał Boga

Na takich podwalinach swoją misję rozpoczął ks. Piotr Frankowski, kiedy w 1998 r. przybył do wrocławskiej Parafii św. Maksymiliana Marii Kolbego. To w WiŚ ks. Piotr odnalazł szczególne powołanie i do końca życia służył swoim duszpasterskim doświadczeniem całym rodzinom z osobami niepełnosprawnymi intelektualnie. Oprócz comiesięcznych spotkań WiŚ „NAZARET” w Parafii św. Maksymiliana organizował rekolekcje, letnie obozy i zimowiska. Mama Jadwiga wspomina, jak trafiła na wielkanocne rekolekcje ks. Piotra. Rekolekcje tak ją zauroczyły, że pozostała już we wspólnocie WiŚ „NAZARET”. W lecie pojechała ze wspólnotą na obóz do Antoniowa. Warunki na początku lat 2000 były iście spartańskie, nikt jednak nie marudził, bo celem było przybliżenie Boga dzieciom z niepełnosprawnością intelektualną. Ksiądz Piotr przywiązywał ogromną wagę do opieki nad niepełnosprawnymi dziećmi. Wprowadził podczas Mszy św. przynoszenie przez dzieci darów do ołtarza. Pilnował, by podczas modlitwy pańskiej wszyscy utworzyli krąg przy ołtarzu i trzymając się za ręce modlili się wspólnie. Podczas pozdrowienia „pokój z tobą” podchodził do każdego i podawał rękę.

W czasie jednego z obozów ks. Piotr postanowił przybliżyć dzieciom znaczenie chrztu. Rodzice i przyjaciele zabrali wszystkie dzieci nad strumień, ks. Piotr zabrał ze sobą oleje i opowiadał jak Pan Jezus został ochrzczony przez św. Jana. Było to niesamowicie wzruszające przeżycie i dla dzieci, i dla rodziców, i dla przyjaciół.

Kiedy wspólnota WiŚ przy Parafii św. Maksymiliana stała się zbyt liczna, a ks. Piotr został przeniesiony do Parafii Macierzyństwa NMP, utworzono tam kolejną wspólnotę pod nazwą „DZIECI NAZARETU”.

Ksiądz Piotr Frankowski był cichym, spokojnym człowiekiem i niezwykłym duszpasterzem – pełnym miłości do człowieka, szczególnie do tego najsłabszego. Pokój jego duszy.