W diecezji rzeszowskiej od 1993 r. istnieje Wyższe Seminarium Duchowne, które pomaga młodym ludziom rozeznawać głos powołania i przygotowuje ich do kapłańskiej posługi, włącza się w wielką modlitwę Kościoła za powołanych oraz o nowe powołania kapłańskie. Z radością przyjmuje tych, którzy noszą w sercu przekonanie, że Bóg ich wzywa do kapłaństwa i posiadają niezbędne kwalifikacje. Obecnie w Wyższym Seminarium Duchownym w Rzeszowie formuje się 46 kleryków. Liczba kandydatów do kapłaństwa stopniowo spada i jest to zjawisko dotyczące prawie wszystkich diecezji i zgromadzeń zakonnych w Polsce, co z pewnością stanowi niezwykle poważny sygnał do oceny duchowej kondycji Kościoła.
Powołania kapłańskie są absolutnie wolną inicjatywą Boga, który wzywa „kogo chce”. Aby jednak głos powołania mógł być usłyszany i przyjęty przez młodego człowieka, potrzebne są również pewne warunki temu sprzyjające. Najbardziej naturalną przestrzenią, gdzie mogą rodzić się i dojrzewać powołania kapłańskie, zakonne i misyjne jest przykład autentycznie ewangelicznego życia wspólnoty chrześcijańskiej, gdzie z wiarą głoszona jest Ewangelia i celebrowana Eucharystia. Kandydat do kapłaństwa, mający serce przepełnione wiarą i miłością do Chrystusa i Kościoła, nie kieruje się zewnętrznym blichtrem powołaniowych reklam i akcji, ale wewnętrznym głosem powołania.
Powołania rodzą się nie tylko z naszych „akcji powołaniowych”, ale przede wszystkim z wołania Bożego, z pokornej modlitwy do Pana żniwa, z ewangelicznego autentyzmu wspólnot chrześcijańskich i osobistego przykładu samych kapłanów, którzy dla młodych ludzi są często zasadniczym „katalizatorem” dającym odwagę w podjęciu decyzji.
W imieniu całej wspólnoty Wyższego Seminarium Duchownego w Rzeszowie pragnę podziękować wszystkim czytelnikom Niedzieli za pamięć, modlitwę, życzliwość i pomoc, jakiej doświadczamy. Do tych szczerych podziękowań ośmielam się dołączyć prośbę o pokorną modlitwę, aby dzieło formacji prowadzone przez seminarium dało Kościołowi świętych i odważnych kapłanów. Módlmy się także z ufnością o nowe i święte powołania kapłańskie i zakonne.
Tę wspólną troskę o powołania powinno się zacząć nie tylko od tygodniowego szturmowania nieba, ale od systematycznej modlitwy.
Często wspominam pewną rozmowę o powołaniu. W czasach gdy byłem rektorem seminarium, poprosił o nią młody student. Opowiedział mi trochę o sobie, o dobrze zdanej maturze i przypadkowo wybranym kierunku studiów. Zwierzył się jednak z największego pragnienia swojego serca: że głęboko wierzy w Boga, lubi się modlić, że jego największe pasje dotyczą wiary, a do tego wszystkiego nie umie uciec od przekonania, iż powinien zostać księdzem. „Dlaczego więc nie przyjdziesz do seminarium, żeby choć spróbować wejść na drogę powołania?” – zapytałem go trochę zdziwiony. „Bo się boję. Gdyby ksiądz rektor wiedział, jak się mówi u mnie w domu o księżach, jak wielu moich rówieśników śmieje się z kapłaństwa i opowiada mnóstwo złych rzeczy o Kościele, seminariach, zakonach!” – odpowiedział szczerze. Od tamtej rozmowy zastanawiam się czasem, co dzieje się dziś w duszy młodych ludzi odkrywających w sobie powołanie do kapłaństwa czy życia konsekrowanego; z czym muszą się zmierzyć młodzi chłopcy i młode dziewczyny, których Pan Bóg powołuje, zwłaszcza tam, gdzie ziemia dla rozwoju ich powołania jest szczególnie nieprzyjazna. Kiedy w Niedzielę Dobrego Pasterza rozpoczniemy intensywny czas modlitwy o powołania, warto zacząć nie tylko od analiz dotyczących spadku powołań w Polsce, od mniej lub bardziej prawdziwych diagnoz tłumaczących bolesne zjawisko malejącej liczby kapłanów i osób życia konsekrowanego, ale od pytania o moją własną odpowiedzialność za tworzenie przyjaznego środowiska dla wzrostu powołań. Zapomnieliśmy chyba, że ta troska jest wpisana w naturę Kościoła i nie pojawia się tylko wtedy, gdy tych powołań zaczyna brakować. Kościół ma naturę powołaniową, bo jest wspólnotą ludzi powołanych przez Boga, a jednocześnie jego najważniejszym zadaniem jest, w imieniu Chrystusa, powoływać ludzi do pójścia za Bogiem. Ewangelizacja i troska o powołania są dla siebie czymś nieodłącznym, a odpowiedzialność za powołania dotyczy każdego człowieka wierzącego. Myśląc więc o powołaniach, zacznijmy od siebie, od osobistej odpowiedzi na to, jak ja sam buduję klimat dla rozwoju swojego i cudzego powołania. Indywidualna i wspólna troska o powołania nie może wynikać z negatywnych nastawień. Mamy się troszczyć o powołania nie tylko dlatego, że bez nich nie uda nam się dobrze zorganizować Kościoła, ale przede wszystkim z tego powodu, iż każdy człowiek jest powołany przez Boga i potrzebuje naszej pomocy, aby to powołanie rozeznać, mieć odwagę na nie odpowiedzieć i wiernie je zrealizować w życiu.
Po raz kolejny parafia św. Jadwigi z Leśnicy, parafia NMP Różańcowej ze Złotnik i parafia św. Andrzeja Apostoła ze Stabłowic wspólnie oddały pokłon Jezusowi.
Tłumy wzięły udział w orszakach i wspólnym kolędowaniu w parafii na Złotnikach, a w rolę Trzech Króli wcielili się księża proboszczowie: ks. Rafał Cyfka, ks. Adam Łuźniak i ks. Krzysztof Borecki. Zebrane ofiary ze sprzedaży ciast i królewskich koron przeznaczone zostały na wsparcie klubokawiarni „Równik”, prowadzonej przez osoby z niepełnosprawnością fizyczną i intelektualną.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
