W kaplicy seminaryjnej WSD w Drohiczynie bp Piotr Sawczuk 21 lutego udzielił posługi lektoratu dwóm alumnom III roku oraz posługi akolitatu jednemu alumnowi IV roku. Czym właściwie są owe posługi? Co dadzą Kościołowi i w jaki sposób zmienią życie alumnów?

Trafiać do serc

Jeszcze do 1972 r. w Kościele rzymskokatolickim kandydatowi do kapłaństwa udzielano tzw. święceń niższych (ostiariat, lektorat, egzorcystat i akolitat). Ojciec Święty Paweł VI po Soborze Watykańskim II postanowił odnowić formację seminaryjną i zrezygnował ze święceń niższych oraz subdiakonatu, wprowadzając w to miejsce dwa rodzaje posług: lektoratu i akolitatu, które od tej pory zostały udostępnione również osobom świeckim. W czasie liturgii Kościół dla swoich wiernych zastawia dwa stoły: Słowa Bożego i Eucharystyczny. Można powiedzieć, że zadaniami lektorów i akolitów jest obsługa właśnie tych dwóch stołów.

Posługa lektora polega przede wszystkim na odczytywaniu słowa Bożego w czasie Mszy św. i nabożeństw (za wyjątkiem tekstów z Ewangelii, które są zarezerwowane dla kapłanów). Lektor powinien więc, nie tylko starać się, jak najpiękniej odczytywać Pismo Święte, ale również starać się zgłębiać je, tak, by być wiernym przekazicielem, który rozumie, co czyta i dzięki temu lepiej trafia do serc słuchaczy. Lektor – kandydat do święceń kapłańskich, poza liturgią ma prawo w imieniu Kościoła: przewodniczyć nabożeństwom (np. Różaniec, Gorzkie żale, majowe, czerwcowe itp.), błogosławić pokarmy w Wielką Sobotę i pojazdy mechaniczne we wspomnienie św. Krzysztofa, przewodniczyć modlitwom przy zmarłym i prowadzić podczas pogrzebu stacje w domu i na cmentarzu.

Wielka misja

Głównym zadaniem akolity jest niesienie Komunii św. ludziom chorym. Akolita może też spełniać różne posługi w czasie liturgii. Gdy jest taka potrzeba, jako pierwszy z szafarzy nadzwyczajnych, może pomagać szafarzom zwyczajnym (diakonom, prezbiterom i biskupom) w udzielaniu Komunii św. podczas Eucharystii. Może także puryfikować naczynia liturgiczne (czyli spożywać resztki Krwi i Ciała Pańskiego, które pozostają w kielichu i puszce) oraz dokonywać wystawienia Najświętszego Sakramentu, jednak bez prawa błogosławienia wiernych. W czasie obrzędu ustanowienia akolity, biskup zwraca się do alumna słowami: „Przyjmij naczynie z chlebem do sprawowania Eucharystii i tak postępuj, abyś mógł godnie służyć Kościołowi przy stole Pańskim”. Wskazuje to na potrzebę nieustannego wysiłku i formowania samego siebie, tak, żeby postawa akolity nie była sprzeczna z postawą Tego, którego ma zanosić ludziom – Chrystusa. Dlatego też zachęca się akolitów np. do częstszej adoracji Najświętszego Sakramentu, czy też większego zaangażowania w pracę na rzecz chorych, tak, aby lepiej przygotować się i zrozumieć istotę swojej misji.

Obie posługi są dla kleryków przystankami w czasie długiej wędrówki ku święceniom kapłańskim. Módlmy się za alumnów, którzy przyjęli posługi, aby wytrwali na drodze powołania. By ci, którzy teraz mogą czytać słowo Boże, za jakiś czas mogli nie tylko odczytywać, ale głosić z mocą orędzie Dobrej Nowiny. By ci, którzy teraz zanoszą Ciało Chrystusa wiernym, już niedługo mogli nie tylko trzymać w rękach Najświętsze Postaci, ale sprawiać, że na ich słowo na ołtarzu chleb będzie stawał się Ciałem Pańskim. A wszystko to dla budowania jednego ciała, jakim jest Kościół.