Tyle wokół nas różnych śmierci, czasami strasznych, tragicznych, wręcz niepojętych, i wtedy zostajemy z pytaniem bez odpowiedzi: jak to się mogło stać? Pięć 15-letnich dziewczynek ginie w jakimś pomieszczeniu, zwanym modnie, „po europejsku”, escape roomem.
Podobne tragiczne śmierci, trudne do ogarnięcia ludzkim rozumem, zdarzają się coraz częściej, wystarczy chociaż czasem – za często nie można ze względu na swoje zdrowie psychiczne – obejrzeć program „W akcji” w TVP Info, emitowany tuż przed północą każdego dnia. Właśnie teraz, gdy wszystkie stacje i wszystkie programy telewizyjne pokazywały kolejki ludzi zmierzające do uroczyście wystawionej trumny prezydenta Gdańska Pawła Adamowicza, we wspomnianym programie pokazano codzienną porcję nowych śmierci – trzy osoby zamordowane prawdopodobnie przez 21-letniego syna jednej z nich i poszukiwanego sprawcę okrutnego mordu na spokojnie wracającej ze szkoły 17-letniej dziewczynie. Ale o tych tragediach ledwie się wspomina, na zasadzie kroniki kryminalnej, bo nie dotyczą osób publicznych, znanych, więc żal i strata dotykają praktycznie tylko rodziny.
W obliczu śmierci zachowajmy ciszę, której tak bardzo nam brakuje w codziennym życiu. „Człowiek wierzący wie, że jego życie jest w ręku Boga. «Ty, Panie, mój los zabezpieczasz» (...) Człowiek nie jest panem śmierci, tak jak nie jest panem życia; w życiu i śmierci musi zawierzyć się całkowicie woli Najwyższego, zamysłowi Jego miłości” (Jan Paweł II, encyklika „Evangelium vitae”). Śmierci, tragedie zwykłych ludzi są w dzisiejszym świecie traktowane jako coś normalnego. Nikt się zbytnio nie zastanawia, nie wnika, dlaczego, kim byli i co tak naprawdę działo się w ich sercach i umysłach – tego media nie opisują, nawet nie podają nazwisk, jedynie przytaczają te najbardziej drastyczne przypadki na zasadzie sensacji przyciągającej odbiorcę. Jak widać, wszędzie w tym naszym ziemskim życiu stosowane są różne standardy, są „zwykli i niezwykli” ludzie, a wydawałoby się, że w obliczu śmierci wszyscy jesteśmy równi, że wszyscy potrzebujemy ciszy.
Jest taki piękny wiersz Bolesława Leśmiana, który oddaje to, o czym próbuję napisać: „Szli tędy ludzie biedni i prości –/ Bez przeznaczenia, bez przyszłości,/ Widziałem ich, słyszałem ich!... (...)/ Śpiewali skargę byle jaką/ I umierali jako tako.../ Widziałem ich, słyszałem ich.../ Już ich nie widzę i nie słyszę –/ Lubię trwającą po nich ciszę./ Widziałem ją, słyszałem ją!...”.
Szósty dzień zapowiadał się na bardzo intensywny. Widać było, że na pielgrzymów czeka trudny odcinek drogi. Rzeczywistość okazała się prawie inna, a na końcu padały słowa: “Jak było pięknie”.
Pierwsza część drogi przebiegała przez trzy miejscowości połączone ze sobą. W Gubbio znajduje się wiele kościołów, ale na trasie był tylko jeden, taki przy wejściu do parku. Widać, że miał swoją piękną historię, a jest także odwiedzany przez pielgrzymujących do Asyżu, o czym świadczą wpisy w księdze pamiątkowej. Zasadniczo mapa wskazywała, że nic szczególnego w tej części drogi nie miało być. W zasadzie nie było, oprócz tego, że na jednym wzniesieniu obok drzewa wisiała kartka w języku angielskim, aby w razie chęci na kawę, czy wodę zadzwonić w dzwonek. Mając świadomość drogi i dalszej leśnej drogi, nie było lepszej opcji jak skorzystać. Młody Włoch, prowadzący w tym miejscu dom agroturystyczny, z radością przygotował kawę, która dodała energii na dalszą drogę- ostro w górę. Na trasie, już poza cywilizacją, znajdował się Erem San Pietro in Vigneto. To było na 16 km. Bardzo piękne i gościnne miejsce, gdzie służbę dla pielgrzymów odbywają wolontariusze. Szef, pan Benedetto, na starcie częstuje zimną wodą i espresso. A w tym miejscu odpoczynku można było spotkać innych pielgrzymów m.in. z Chorwacji. Zaskoczyło mnie bardzo, gdy usłyszałem łamany język polski. Była to siostra zakonna, która wraz z grupą włoską podąża także do Asyżu. (Jeżeli dobrze zrozumiałem). Po krótkim odpoczynku przyszła pora na ostatni etap. Najtrudniejszy, ale bardzo malowniczy. Jezioro di Valfabbrica dodawało uroku pięknym, górskim widokom. Minusem było to, że ¾ tego etapu szło się ostro w górę. Pod koniec drogi czekała mnie miła niespodzianka. Wyczerpany kilkoma kilometrami w górę, nagle dotarłem do zabudowań. Starsze małżeństwo zaczęło machać do mnie, żebym usiadł i odpoczął. Skorzystałem z tego zaproszenia. Niestety niefortunnie promienie słoneczne, a było w tym momencie tylko 31 stopni, zaczęły nagrzewać moją sutannę, lecz udało mi się wygospodarować kawałek cienia pod parasolem. Pani gospodyni zaproponowała tradycyjną włoską kawę, z domu słychać było intro “Mody na sukces”, gospodarz wskazał mi źródełko z chłodną wodą dla pielgrzymów. Dowiedziałem się, że w ich parafii posługuje ksiądz z Polski, ksiądz Krzysztof i, że bardzo tego kapłana szanują, wręcz kochają. Miło słyszeć takie słowa. Nie można też nadużywać gościnności, więc po wypiciu kawy i krótkiej rozmowie poszedłem dalej, w górę, kończąc ten etap drogi. Na zakończenie dnia Eucharystia. Asyż coraz bliżej.
Specjalistyczna jednostka straży pożarnej z dwoma psami tropiącymi przeszukała w nocy z niedzieli na poniedziałek zawaloną oficynę na terenie liceum im. Słowackiego w Częstochowie. Nie znaleziono osób postronnych.
- Na placu szkolnym przy al. Kościuszki 8 zawaliła się konstrukcja budynku wyłączonego z użytkowania o wymiarach 4 na 6 metrów. Zadysponowaliśmy w sumie 14 zastępów straży pożarnej. O godz. 23 przybyła specjalistyczna jednostka z dwoma psami tropiącymi z Jastrzębia-Zdroju. Przeszukaliśmy rumowisko, nie było w nim osób postronnych - powiedział PAP mł. bryg. Marcin Caban, z-ca oficera prasowego w Komendzie Miejskiej Straży Pożarnej w Częstochowie.
W dniach 8–10 września Karpacz ponownie stanie się miejscem spotkań najważniejszych przedstawicieli świata polityki, biznesu, nauki i kultury. XXXV edycja Forum Ekonomicznego zgromadzi ponad 6000 uczestników z ponad 60 krajów, oferując przeszło 600 debat, paneli, warsztatów, prezentacji, rozmów specjalnych i spotkań autorskich.
Program tegorocznego Forum obejmie najważniejsze wyzwania współczesnego świata – od geopolityki i bezpieczeństwa, przez transformację gospodarczą i rozwój technologii, po sztuczną inteligencję, zrównoważony rozwój oraz przyszłość Europy.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
