Często składamy sobie różne życzenia: "wesołych świąt", "szczęśliwej podróży", "zdrowia", "sukcesów", "miłego dnia", "dobrej nocy". Słyszałam kiedyś niecodzienne życzenie. Dotknęło mnie, zapisało
się w mojej pamięci. Było to na wiosnę. Dwaj młodzi zakonnicy paulińscy życzyli sobie wzajemnie "owocnego prze-życia Wielkiego Postu".
W okresie Wielkiego Postu Kościół przypomina najważniejsze wydarzenia historii zbawienia - mękę i śmierć Chrystusa. Krzyż jawi się jako wyraz miłości Boga do człowieka. Jest to nie tylko przypomnienie
wydarzeń sprzed dwóch tysięcy lat, ale uprzytomnienie sobie ich znaczenia dla naszego życia. Owoce śmierci Chrystusa są dostępne również dziś, dla każdego z nas. Swoją śmiercią i przelaną Krwią, Jezus
wyrwał nas spod władzy śmierci i szatana. Dał nam wolność Dziecka Bożego. W Jego imieniu, w mocy Jego Krzyża, mamy zagwarantowane zwycięstwo. Jezus otworzył dla ciebie i dla mnie dom Ojca. Tak jak łotr
i ja również mogę tam wejść. Krew i woda, wypływająca z przebitego boku Chrystusa, jak uczą teologowie, są znakiem sakramentów świętych. Jezus na krzyżu niejako "rodzi" swój Kościół. Z Krzyża daje wszystkim
ludziom swoją Matkę. A w przeddzień swej męki Jezus gromadzi Apostołów, aby w bezkrwawy sposób sprawować Ofiarę. Bezkrwawa ofiara Chrystusa ma tą samą wartość, co ofiara na Krzyżu. Jezus chce ją kontynuować
poprzez Apostołów i ich następców w każdej Mszy św., chce pozostać pod postaciami chleba i wina. Chce jednoczyć się z każdym człowiekiem, w każdym czasie, w każdym zakątku ziemi. W tym celu powołuje osoby
do głoszenia Jego Ewangelii i sprawowania sakramentów św.
Obrzęd posypania głów popiołem uświadamia nam naszą małość, słabość, grzeszność, lecz jednocześnie skłania do szukania oparcia w Bogu, w Jego miłosierdziu, w Jego mocy. Nabożeństwa Drogi Krzyżowej,
Gorzkich Żali, pomagają wyciszyć się wewnętrznie, zastanowić się nad własnym życiem, zrobić dobre postanowienia, przystąpić do sakramentu pokuty. Wielki Post usposabia do intensywniejszego życia duchowego,
do walki ze złem, z własnymi słabościami. Poprzez umiar w konsumpcji możemy podzielić się własnymi dobrami z ludźmi potrzebującymi. Każdy z nas, przy odrobinie chęci, może coś zaoferować drugiemu człowiekowi
- pomoc, życzliwy uśmiech, dobre słowo. Kontemplacja uprzedzającej, bezwarunkowej miłości Boga do człowieka może stać się dla nas źródłem nawrócenia wewnętrznego, źródłem głębokiego pokoju i radości.
Życzę wszystkim owocnego przeżycia Wielkiego Postu.
Przy pierwszym „Zdrowaś Maryjo” jeszcze wiemy, po co się modlimy. Przy drugim przypominamy sobie, że mieliśmy odpisać na wiadomość. Przy trzecim myślimy o jutrze. Przy czwartym wraca rozmowa sprzed kilku dni. Przy piątym zastanawiamy się, czy o czymś ważnym nie zapomnieliśmy. I nagle orientujemy się, że właśnie skończyliśmy dziesiątkę. Chyba wielu z nas zna ten moment.
Bierzemy różaniec do ręki. Siadamy albo wychodzimy na spacer. Chcemy się pomodlić. Naprawdę chcemy. Przez chwilę jesteśmy skupieni, a potem myśli zaczynają biec w zupełnie inną stronę. Praca, zakupy, wiadomość, na którą wciąż nie odpisaliśmy. Ktoś, kto nas zranił. Ktoś, za kim tęsknimy. Sprawa, którą odkładamy od kilku tygodni. Coś, co wydarzyło się dzisiaj. Coś, co może wydarzyć się jutro. Czasem można odnieść wrażenie, że właśnie podczas różańca przypominamy sobie o wszystkim. I wtedy pojawia się myśl: „Przecież ja się w ogóle nie modlę”. Ale może nie do końca tak jest.
Paweł dowodzi niezależności swojej Ewangelii biografią, i jest to biografia zeznana jak przed sądem: „słyszeliście przecież o moim postępowaniu ongiś, gdy jeszcze wyznawałem judaizm, jak z niezwykłą gorliwością zwalczałem Kościół Boży i usiłowałem go zniszczyć”. Apostoł niczego nie retuszuje. Jego przeszłość prześladowcy jest częścią argumentu. Nikt nie mógł go nauczyć Ewangelii, bo nie przebywał wśród uczniów. Był po przeciwnej stronie. „Prześcigałem w żarliwości o judaizm wielu rówieśników”. Gorliwość Pawła była gorliwością zelotyczną, wzorowaną na Pinchasie i Eliaszu, gotową do przemocy w obronie Prawa. Przełom opisuje językiem powołań prorockich: „gdy jednak spodobało się Temu, który wybrał mnie jeszcze w łonie matki mojej i powołał łaską swoją, aby objawić Syna swego we mnie”. To niemal dosłowne echo Jeremiasza (Jr 1,5) i Sługi Pańskiego (Iz 49,1). Paweł opisuje nawrócenie jako powołanie w obrębie tej samej historii Boga z Izraelem. Ten, który posyłał proroków, posłał i jego, „abym Ewangelię o Nim głosił poganom”. Znamienna jest dyskrecja: „objawić Syna swego we mnie”. Wydarzenie damasceńskie, które Łukasz opowie trzykrotnie z narracyjnym rozmachem, sam Paweł wspomina półzdaniem. Chronologia, którą podaje, ma wartość dowodową. Nie radził się „ciała i krwi”, poszedł do Arabii, wrócił do Damaszku, dopiero po trzech latach udał się do Jerozolimy „zapoznać się z Kefasem” i pozostał u niego piętnaście dni, nie widując innych apostołów oprócz Jakuba. Grecki czasownik historēsai, zapoznać się, znaczy tyle co odwiedzić w celu poznania. Z tej wizyty nie da się wyprowadzić zależności doktrynalnej. A jednak Paweł nie buduje Ewangelii przeciwko Jerozolimie. Przyszedł do Kefasa, bo komunia z Piotrem należy do prawdy jego posłannictwa. Niezależność objawienia i więź z Kościołem apostolskim nie kłócą się u niego ani przez chwilę. Finał jest doksologią cudzej wdzięczności. Kościoły Judei, znające go tylko ze słyszenia, „wielbiły Boga z mojego powodu”. Prześladowca głosi wiarę, którą chciał zniszczyć. Taka odmiana ma tylko jedno wytłumaczenie, i właśnie ono jest treścią uwielbienia.
Leon XIV weźmie udział w zakończeniu dorocznego międzynarodowego spotkania modlitewnego w intencji pokoju, organizowanego przez Wspólnotę św. Idziego (Sant’Egidio). Odbędzie się ono w dniach 25-27 października w Asyżu, z udziałem 5 tys. osób, w 40. rocznicę modlitwy przedstawicieli religii świata, zwołanego w 1986 roku przez św. Jana Pawła II. Hasłem tegorocznego wydarzenia będą słowa: „Pokój rozbrojony i rozbrajający”, często używane przez Leona XIV.
Zapowiadając asyskie spotkanie na konferencji prasowej w Biurze Prasowym Stolicy Apostolskiej Marco Impagliazzo, przewodniczący Wspólnoty Sant’Egidio, podał, że papież przyjedzie do miasta św. Franciszka w godzinach popołudniowych. Spotka się najpierw z niektórymi uczestnikami wydarzenia. Następnie w dolnej bazylice św. Franciszka będzie przewodniczył modlitwie chrześcijan wraz z prawosławnym patriarchą Konstantynopola Bartłomiejem i innymi zwierzchnikami Kościołów. Papież i patriarcha wygłoszą medytacje. W tym czasie w 13 miejscach Asyżu odbędą modlitwy wyznawców 13 innych religii. Wszyscy zgromadzą się z kolei na placu przed bazyliką, gdzie wokół Leona XIV zasiądzie 80 przedstawicieli wyznań chrześcijańskich i innych religii. Powita ich założyciel Wspólnoty św. Idziego. Swe przesłanie wygłosi papież. „Różni zwierzchnicy religijni zastanawiają się jeszcze, czy także oni zwrócą się do świata z własnym przesłaniem” - poinformował Impagliazzo.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
