MAGDALENA BARTOSZEWICZ: – Oluś urodził się jako skrajny wcześniak, ważył 610 gramów. Jak przebiegała Pani ciąża, czy spodziewała się Pani, że dziecko urodzi się chore?

MAŁGORZATA SAROTA: – Synek urodził się o 4 miesiące za wcześnie. Nic na to nie wskazywało w przebiegu ciąży. Czułam się dobrze, nie pracowałam, dużo wypoczywałam. Chodziliśmy regularnie do lekarza na kontrole, wszystkie badania były prawidłowe, a Oluś był zdrowym chłopcem. Nie byliśmy przygotowani na jego przedwczesne przyjście na świat, nie zdążyliśmy nawet wybrać imienia... Cała sytuacja była szokiem. Nie mieliśmy szansy się na nią przygotować.

– Oluś bardzo wiele przeszedł w swoim 4-letnim życiu. Proszę opisać, jak ono do tej pory wyglądało i na jakie choroby cierpi chłopiec.

– Oluś spędził 5 miesięcy na oddziale intensywnej terapii noworodków w Szpitalu Uniwersyteckim w Krakowie. W drugiej dobie życia miał wylewy krwi do mózgu IV stopnia. W wyniku tych wylewów zachorował na wodogłowie pokrwotoczne. Miał 4 sepsy, zapalenie opon mózgowych i mózgu, zakażenie cytomegalią z powodu częstego przetaczania krwi. Synek przeżył 6 operacji, w tym 4 na główce, przepuklinę i laserokoagulacje oczu.
Oluś ma zdiagnozowane mózgowe porażenie dziecięce i w wyniku wcześniactwa jest niepełnosprawny: prawego oczka nie udało się uratować i chłopiec na nie nie widzi (retinopatia V stopnia), na lewe oczko widzi, ale słabo. Oluś ma 4 latka, nie siedzi, nie chodzi i nie mówi. Rehabilitujemy go dużo i intensywnie, aby nadrabiał zaległości i stawał się samodzielny, na miarę swoich możliwości.

– Jaki jest Oluś? Co lubi robić?

– Oluś jest wesoły, radosny, wiecznie uśmiechnięty. Jest pogodny, bywa uparty i próbuje zawsze postawić na swoim. Jest nieufny w nowych miejscach, boi się rehabilitacji, na widok lekarzy reaguje płaczem. Uwielbia się przytulać, bawić, huśtać, przepada za jazdą samochodem, traktorem i wszelkimi pojazdami.
Najlepiej reaguje na zabawy z dźwiękiem, muzykę. Bardzo lubi odgłosy zwierząt i długie spacery.
Odkąd mieliśmy możliwość wypróbowania NF-Walkera, samodzielne chodzenie stało się ulubionym zajęciem Ola, zwłaszcza na podwórku. Zdarzały się nawet ucieczki rodzicom.

– Oluś ma młodszą siostrę. Jak wyglądają ich wzajemne relacje?

– Siostrzyczka motywuje Ola i traktuje go jak każde inne dziecko, nie zważając na jego chorobę. Wyrywa mu zabawki, ale dzięki temu Oluś nauczył się bronić i gdy widzi zbliżającą się siostrę, trzyma zabawkę ze wszystkich sił. Nasze dzieci jak na razie nie umieją się razem bawić, bo Oluś mimo tego, że jest starszym bratem, nie nadąża za siostrą. Mamy nadzieję, że to się zmieni, że obydwoje dorosną, córeczka więcej zrozumie, a synek jeszcze się dużo nauczy i będą się po prostu dobrze rozumieć. Widzimy jednak, że siostra działa na Olusia jak najlepsza terapeutka, i chociaż początki były trudne po narodzinach córeczki, ogromnie się cieszymy, że ją mamy.

– Państwo jako rodzice bardzo intensywnie rehabilitują Olusia. Do czego ta rehabilitacja ma doprowadzić?

– Zrezygnowałam z pracy, żeby jak najbardziej pomóc synkowi we wczesnym okresie rozwoju, najważniejszym z punktu widzenia rehabilitacji. Rehabilitujemy Olusia intensywnie, ale na miarę jego możliwości. Pragniemy, aby w przyszłości chodził, komunikował się z otoczeniem, potrafił powiedzieć o swoich potrzebach czy je przekazać. Chcemy, by był jak najbardziej samodzielny, jednak za wcześnie jeszcze, aby przewidzieć jego dalszy rozwój. Na pewno terapie są bardzo pomocne w jego rozwoju.
Korzystamy z pomocy fizjoterapeutów, neurologopedy, tyflopedagoga (terapia wzroku), psychologa. Oluś ma wiele różnych zajęć, coraz bardziej się nimi cieszy i powoli uczy się nowych rzeczy. Każdy malutki kroczek do przodu synka to dla nas ogromna radość i motywacja do dalszej pracy.

– Jaki jest cel zakupu NF-Walkera? W czym to urządzenie pomoże Olusiowi?

– NF-Walker jest wspaniałym urządzeniem, które dało Olusiowi szansę na samodzielne poruszanie się. Zapewnia on dziecku prawidłową i stabilną postawę ciała oraz możliwość samodzielnego poruszania się – chodzenia, bez przyswajania patologicznych odruchów.
To urządzenie wpływa na szeroko rozumiany psychoruchowy rozwój dziecka. U Olusia bardzo poprawiło się napięcie mięśniowe, zniknęły problemy ze snem, poprawił się apetyt, zwiększyła się motywacja do poznawania świata. Synek zyskał pewność siebie, zaczął bardziej interesować się otoczeniem.
Dla nas w całej rehabilitacji Olusia to najlepszy sprzęt i chociaż jest bardzo drogi, to wart jest każdej ceny, a widok Olusia uciekającego rodzicom – bezcenny.

W serwisie www.pomagam.caritas.pl zbieramy środki finansowe na pionizator NF-Walker dla Olusia i będziemy ogromnie wdzięczni za każde jej wsparcie: http://pomagam.caritas.pl/pomozmy-
olusiowi-stanac-nozki/. Wpłat można też dokonywać na konto: RACHUNEK MILLENNIUM 47 1160 2202 0000 0003 2305 9331, z dopiskiem: „Olek224102017”.