– Bez chleba nie da się żyć – mówi dyrektor Caritas Polska ks. Marian Subocz.
– To o chlebie myślą ci, którzy nie mają co jeść. To za chlebem wyjeżdżają szukający lepszego jutra. Ponadto dzielenie się chlebem jest znakiem pokoju i jedności, których tak bardzo potrzebujemy. Pamiętajmy o naszych braciach, którzy zmagają się z ubóstwem
Caritas w Polsce rozpoczyna kampanię „Kromka Chleba”, której celem jest zbiórka środków na dożywianie osób ubogich, informowanie społeczeństwa o sytuacji tych osób oraz prezentacja licznych działań Caritas związanych z walką z ubóstwem.
Z parafii na ulicę
Między 10 września a 2 października br. na ulicach 7 polskich miast wolontariusze Caritas zbierają środki na wsparcie osób najuboższych, informują też o licznych działaniach na ich rzecz. Symbolem pomocy ubogim jest chleb, którym wolontariusze Caritas dzielą się z przechodniami. Na znak jedności z ubogimi chlebem dzielą się również wolontariusze Parafialnych Zespołów Caritas w swoich wspólnotach parafialnych. Wydarzenia te mają miejsce we Wrocławiu, w Częstochowie, Siedlcach, Zielonej Górze, Elblągu, Tarnowie i Rudniku n. Sanem.
Caritas diecezjalne w Polsce prowadzą 69 ośrodków pomocy dla osób bezdomnych, 91 jadłodajni dla ubogich, 31 domów pomocy społecznej, 32 ośrodki dla matek z dziećmi oraz 180 świetlic socjoterapeutycznych. W całej Polsce działa blisko 5000 Parafialnych Zespołów Caritas, zajmujących się w większości troską o osoby ubogie.
Według danych GUS z 2015 r., 2,5 mln osób w Polsce żyło w ubóstwie głębokim, a blisko 6 mln – w ubóstwie relatywnym. Z głębokim ubóstwem związane jest często niedożywienie, które w sposób szczególny dotyka dzieci w procesie ich rozwoju.
Lepiej zapobiegać
Reklama
Środki przekazane przez Polaków na akcję „Kromka Chleba” Caritas Polska przeznacza na najlepszy w Polsce, realizowany przez Caritas diecezjalną, projekt zapobiegający ubóstwu. W tym roku jest to projekt „Spiżarnia Caritas”, realizowany przez Caritas Gdańską we współpracy z punktami sprzedaży żywności, polegający na stałej pomocy dla 50 osób ubogich. Chodzi o nieodpłatne przekazywanie za pośrednictwem Caritas Archidiecezji Gdańskiej produktów żywnościowych wycofanych z obrotu przez sklepy (w tym sklepy wielkopowierzchniowe) osobom potrzebującym. Celem pośrednim projektu jest przeciwdziałanie marnowaniu i niszczeniu żywności ze względu na nieopłacalność jej magazynowania lub odstępowania.
Wypracowano model nieodpłatnego przekazywania za pośrednictwem Centrali Caritas Archidiecezji Gdańskiej osobom ubogim oraz cierpiącym głód pełnowartościowych i zdatnych do spożycia produktów spożywczych wycofanych z obrotu ze względu na krótki termin przydatności do spożycia czy też z powodów innych, uniemożliwiających sklepom sprzedaż produktu jako pełnowartościowego.
Ponadto organizowane są spotkania z potencjalnymi darczyńcami (przedstawicielami sklepów, sieci sklepów, magazynów), w tym wyjazdy osoby reprezentującej Caritas Archidiecezji Gdańskiej do przedstawicieli sklepów (siedziby zarządów) na terenie Polski w celu pozyskania darczyńców przekazujących żywność wycofaną z obrotu na rzecz „Spiżarni Caritas”. Prowadzone działania mają zwiększyć świadomość wśród ewentualnych darczyńców, jakie korzyści daje udział w akcji, dzięki której niosą pomoc. Stworzenie „Spiżarni Caritas” będzie uzupełnieniem oferty Caritas Archidiecezji Gdańskiej skierowanej do osób ubogich.
Przedsięwzięciu, któremu towarzyszą spoty radiowe i telewizyjne, patronują: TVP1, Radio Plus i Tygodnik Katolicki „Niedziela”.
Akcję można wesprzeć przez SMS oraz przez wpłatę na konto Caritas. Szczegółowe informacje są podane powyżej.
Drodzy bracia i siostry,
Chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć o Joannie d´Arc, młodej świętej, żyjącej u schyłku Średniowiecza, która zmarła w wieku 19 lat w 1431 roku. Ta młoda francuska święta, cytowana wielokrotnie przez Katechizm Kościoła Katolickiego, jest szczególnie bliska św. Katarzynie ze Sieny, patronce Włoch i Europy, o której mówiłem w jednej z niedawnych katechez. Są to bowiem dwie młode kobiety pochodzące z ludu, świeckie i dziewice konsekrowane; dwie mistyczki zaangażowane nie w klasztorze, lecz pośród najbardziej dramatycznych wydarzeń Kościoła i świata swoich czasów. Są to być może najbardziej charakterystyczne postacie owych „kobiet mężnych”, które pod koniec średniowiecza niosły nieustraszenie wielkie światło Ewangelii w złożonych wydarzeniach dziejów. Moglibyśmy je porównać do świętych kobiet, które pozostały na Kalwarii, blisko ukrzyżowanego Jezusa i Maryi, Jego Matki, podczas gdy apostołowie uciekli, a sam Piotr trzykrotnie się Go zaparł. Kościół w owym czasie przeżywał głęboki, niemal 40-letni kryzys Wielkiej Schizmy Zachodniej. Kiedy w 1380 roku umierała Katarzyna ze Sieny, mamy papieża i jednego antypapieża. Natomiast kiedy w 1412 urodziła się Joanna, byli jeden papież i dwaj antypapieże. Obok tego rozdarcia w łonie Kościoła toczyły się też ciągłe bratobójcze wojny między chrześcijańskimi narodami Europy, z których najbardziej dramatyczną była niekończąca się Wojna Stulenia między Francją a Anglią.
Joanna d´Arc nie umiała czytań ani pisać. Można jednak poznać głębiej jej duszę dzięki dwóm źródłom o niezwykłej wartości historycznej: protokołom z dwóch dotyczących jej Procesów. Pierwszy zbiór „Proces potępiający” (PCon) zawiera opis długich i licznych przesłuchań Joanny z ostatnich miesięcy jej życia ( luty-marzec 1431) i przytacza słowa świętej. Drugi - Proces Unieważnienia Potępienia, czyli "rehabilitacji" (PNul) zawiera zeznania około 120 naocznych świadków wszystkich okresów jej życia (por. Procès de Condamnation de Jeanne d´Arc, 3 vol. i Procès en Nullité de la Condamnation de Jeanne d´Arc, 5 vol., wyd. Klincksieck, Paris l960-1989).
Joanna urodziła się w Domremy - małej wiosce na pograniczu Francji i Lotaryngii. Jej rodzice byli zamożnymi chłopami. Wszyscy znali ich jako wspaniałych chrześcijan. Otrzymała od nich dobre wychowanie religijne, z wyraźnym wpływem duchowości Imienia Jezus, nauczanej przez św. Bernardyna ze Sieny i szerzonej w Europie przez franciszkanów. Z Imieniem Jezus zawsze łączone jest Imię Maryi i w ten sposób na podłożu pobożności ludowej duchowość Joanny stała się głęboko chrystocentryczna i maryjna. Od dzieciństwa, w dramatycznym kontekście wojny okazuje ona wielką miłość i współczucie dla najuboższych, chorych i wszystkich cierpiących.
Z jej własnych słów dowiadujemy się, że życie religijne Joanny dojrzewa jako doświadczenie mistyczne, począwszy od 13. roku życia (PCon, I, p. 47-48). Dzięki "głosowi" św. Michała Archanioła Joanna czuje się wezwana przez Boga, by wzmóc swe życie chrześcijańskie i aby zaangażować się osobiście w wyzwolenie swojego ludu. Jej natychmiastową odpowiedzią, jej „tak” jest ślub dziewictwa wraz z nowym zaangażowaniem w życie sakramentalne i modlitwę: codzienny udział we Mszy św., częsta spowiedź i Komunia św., długie chwile cichej modlitwy prze Krucyfiksem lub obrazem Matki Bożej. Współczucie i zaangażowanie młodej francuskiej wieśniaczki w obliczu cierpienia jej ludu stały się jeszcze intensywniejsze ze względu na jej mistyczny związek z Bogiem. Jednym z najbardziej oryginalnych aspektów świętości tej młodej dziewczyny jest właśnie owa więź między doświadczeniem mistycznym a misją polityczną. Po latach życia ukrytego i dojrzewania wewnętrznego nastąpiły krótkie, lecz intensywne dwulecie jej życia publicznego: rok działania i rok męki.
Na początku roku 1429 Joanna rozpoczęła swoje dzieło wyzwolenia. Liczne świadectwa ukazują nam tę młodą, zaledwie 17-letnią kobietę jako osobę bardzo mocną i zdecydowaną, zdolną do przekonania ludzi niepewnych i zniechęconych. Przezwyciężywszy wszystkie przeszkody spotyka następcę tronu francuskiego, przyszłego króla Karola VII, który w Poitiers poddaje ją badaniom przeprowadzanym przez niektórych teologów Uniwersytetu. Ich ocena jest pozytywna: nie dostrzegają w niej nic złego, lecz jedynie dobrą chrześcijankę.
22 marca 1429 Joanna dyktuje ważny list do króla Anglii i jego ludzi, oblegających Orlean (tamże, s. 221-22). Proponuje w nim prawdziwy, sprawiedliwy pokój między dwoma narodami chrześcijańskimi, w świetle imion Jezusa i Maryi, ale jej propozycja zostaje odrzucona i Joanna musi angażować się w walkę o wyzwolenie miasta, co nastąpiło 8 maja. Innym kulminacyjnym momentem jej działań politycznych jest koronacja Karola VII w Reims 17 lipca 1429 r. Przez cały rok Joanna żyje między żołnierzami, pełniąc wśród nich prawdziwą misję ewangelizacyjną. Istnieje wiele ich świadectw o jej dobroci, męstwie i niezwykłej czystości. Wszyscy, łącznie z nią samą, mówią o niej „la pulzella” - czyli dziewica.
Męka Joanny zaczęła się 23 maja 1430, gdy jako jeniec wpada w ręce swych wrogów. 23 grudnia zostaje przewieziona pod strażą do miasta Rouen. To tam odbywa się długi i dramatyczny Proces Potępienia, rozpoczęty w lutym 1431 r. a zakończony 30 maja skazaniem na stos. Był to proces wielki i uroczysty, któremu przewodniczyli dwaj sędziowie kościelni: biskup Pierre Cauchon i inkwizytor Jean le Maistre. W rzeczywistości kierowała nim całkowicie duża grupa teologów słynnego Uniwersytetu w Paryżu, którzy uczestniczyli w nim jako asesorzy.
Podziel się cytatem
Zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w Krakowie z 15 maja br. Franciszek Vetulani skazany został za obrazę uczuć religijnych i znieważanie Papieża Polaka. Archidiecezja krakowska publikuje komunikat dotyczący mężczyzny, który został skazany za obrazę uczuć religijnych poprzez „publiczne znieważenie (...) osoby Świętego Jana Pawła II”.
We wpisie, Franciszek Vetulani nazwał świętego m.in. "bestią", "najpodlejszym Polakiem", "kanalią" i "ojcem piekła kobiet", na dodatek jego kult określił "patologicznym".
Niezidentyfikowany sprawca oblał czerwoną farbą pomnik Jana Karskiego oraz drzwi i fragment elewacji Konsulatu Generalnego RP w Nowym Jorku. Konsul generalny Mateusz Sakowicz w sobotę w rozmowie z PAP określił zdarzenie jako „akt wandalizmu, który należy jednoznacznie potępić”.
Do incydentu doszło w piątek w godzinach porannych. Konsul podkreślił, że sprawa jest traktowana priorytetowo w kategoriach bezpieczeństwa placówki. – Właściwe służby we współpracy z nami się tym zajmują. To jest obecnie jeden z naszych najważniejszych priorytetów – zaznaczył.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
